Szyfr polialfabetyczny

Konieczność stosowania szyfrów polialfabetycznych, czyli wieloalfabetowych wynikała z faktu, że są one trudniejsze do złamania od prostych szyfrów monoalfabetowych.  Przy kryptoanalizie szyfrów można posłużyć się metodą częstościową, która w przypadku prostego szyfru podstawieniowego może wyjawić zastosowane przyporządkowania między alfabetem jawnym a szyfrowym i doprowadzić do rozszyfrowania tajnej wiadomości. Wykorzystuje się tu własność według której poszczególne litery w tekstach występują z różną częstością. I tak w tekstach angielskich najczęściej występuje litera e, a następnie litery t, a, o, i. W tekstach w języku polskim najczęściej pojawiają się litery: a, i, o, e. Zwraca się również uwagę na pary liter, które można spotkać w danym języku (np. th w j. angielskim). Analizę częstości znacznie ułatwia duża ilość tekstu. Przy małych szyfrogramach analiza częstości jest praktycznie nie możliwa, chyba, że ma się więcej wiadomości zaszyfrowanych tym samym szyfrem i kluczem.

W przypadku szyfrów polialfabetycznych za daną literę może być podstawionych wiele różnych liter. Wyklucza to możliwość skutecznego wykorzystania analizy częstości, dlatego, że wszystkie znaki mają podobny stopień powtarzania się. Przykładem szyfru polialfabetycznego jest jest szyfr Vigenere’a.